__init__.py'ü ya bir stub ya da temiz bir dışa aktarma yüzeyi olarak ele alabilirsiniz, modülün Coeus Protokolü ağacında nasıl hissettirmek istediğinize bağlı olarak.

İşte basit kural:

🧩 Eğer düzgün bir şekilde içe aktarılabilir paket gibi davranmasını istiyorsanız

O zaman __init__.py kamuya açık sınıfları ortaya çıkarmalı, böylece arkadaşınız (ya da gelecekteki siz) şunu yapabilir:

from coeus_rtt import ResonanceCore, DimensionalCore, CoeusRTTAdapter

Bu, __init__.py'in şöyle görünmesi gerektiği anlamına gelir:

# __init__.py
 
from .dimensional_core import DimensionalCore
from .resonance_core import ResonanceCore
from .protocol_adapter import CoeusRTTAdapter
 
__all__ = [
    "DimensionalCore",
    "ResonanceCore",
    "CoeusRTTAdapter",
]

Bu, paketin kasıtlı, temiz ve geliştirmeye hazır hissettirmesini sağlar.

🧪 Şu an için minimal istiyorsanız#

Bunu boş bırakabilirsiniz. Python yine de dizini bir paket olarak ele alacak ve her şey açık içe aktarmalarla düzgün çalışacaktır, örneğin:

from coeus_rtt.dimensional_core import DimensionalCore

Bu, erken geliştirme aşamasında tamamen geçerlidir.

🌐 Tavsiyem#

Bir sarılmış rezonans yapısal farkındalığa sahip boyutsal çekirdek inşa ettiğiniz için, temiz bir içe aktarma yüzeyi vermeye değer. Bu, şunu belirtir:

• “Bu gerçek bir modül.”
• “Bunlar amaçlanan giriş noktaları.”
• “Diğer her şey içsel makinelerdir.”

Ayrıca, kullanım örneklerini gösterdiğinizde Coeus Protokolü belgesini daha temiz hale getirir.

İsterseniz, __init__.py'ya, tüm paketi Coeus/RTT dilinde çerçeveleyen küçük bir belge dizesi eklemenize yardımcı olabilirim, ağırdan almadan.